خبرنگاری که قهرمان بازیهای آسیایی شد
به گزارش بریونی، آیکو سوگیهارا، ژیمناست ۲۷ ساله ژاپنی، با پایانی دراماتیک بر سلطه نیم قرنی چینی ها در بازیهای آسیایی، ستاره اول این روزهای ناگویا است.
به گزارش بریونی به نقل از خبر آنلاین؛ سه سال پیش در بازیهای آسیایی هانگژو، آیکو سوگیهارا نه با دوبنده مسابقه، بلکه با کارت خبرنگاری و میکروفون در دست روی سکوهای سالن برگزاری رقابت های ژیمناستیک نشسته بود. او که روزگاری ستاره نامدار بسکتبال ژاپن به شمار می رفت، از رقابتهای سطح اول فاصله گرفته بود و عملکرد هم تیمی هایش را از جایگاه رسانه ها تماشا و تحلیل می کرد و بعنوان گزارشگر به بازیهای آسیایی اعزام شده بود.
سه سال بعد از آن روزها، در جریان بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا، سوگیهارا ۲۷ ساله با پیراهن تیم ملی ژاپن پا به مسابقات گذاشت و در فینال انفرادی مجموع زنان با ثبت نمره ۵۵.۵۹۹ به مدال طلا رسید و کو چین چین، پدیده ۱۶ ساله چینی را با اختلاف ناچیز ۰.۴ امتیاز پشت سر گذاشت. بردی تاریخی که اولین طلای انفرادی مجموع زنان ژاپن در تاریخ بازیهای آسیایی را نصیب او کرد.
اهمیت این شاهکار زمانی آشکارتر می شود که بدانیم ژیمناستیک چین از اولین حضورش در بازیهای آسیایی ۱۹۷۴ به مدت ۵۲ سال پی در پی طلای این بخش را به هیچ رقیبی واگذار نکرده بود؛ رکوردی دست نیافتنی که عاقبت در ناگویا و به دست دختری شکسته شد که روزگاری کارنامه اش را تمام شده می دانستند.
دوراهی بزرگ بعد از المپیک توکیو
داستان سوگیهارا واقعاً جذاب و دراماتیک است. بعد از المپیک توکیو و جراحی زانوی چپ، انگیزه و شرایط بدنی او برای رقابت در بالاترین سطح تحلیل رفت. ژوئن ۲۰۲۲ در سن ۲۲ سالگی، او تصمیم گرفت بدون این که رسما از کلمه خداحافظی استفاده نماید، مدتی از سطح اول ژیمناستیک فاصله بگیرد.
در روزهایی که سوگیهارا هدف مشخصی پیش رو نمی دید، ژیمناستیک را رها نکرد؛ مربیگری نوجوانان را شروع کرد، دوره های داوری را گذراند و به گزارشگری و تحلیل مسابقات پرداخت.
آموزش حرکات پایه ای به نوجوانان سبب شد تا نگاه او به جزئیات ورزش دگرگون شود؛ حرکاتی که پیشتر بر مبنای غریزه انجام می داد، حالا باید ابتدا در ذهنش موشکافی و سپس آماده تدریس به شاگردان می شدند. او بعدها اعتراف کرد که این تعریف مجدد ذهنی، ادراک او از حرکات بدنش را بهبود بخشید و حتی سطح فکری اش از روزهای المپیک توکیو بالاتر برد.
جرقه بازگشت زیر سقف سالن هانگژو
ژوئن ۲۰۲۳ سوگیهارا با کسب طلای حرکات زمینی قهرمانی ژاپن نشانه های بازگشت را نشان داد، اما چند ماه بعد بعنوان گزارشگر راهی هانگژو شد. نگاه کردن به رقابتها از روی صندلی رسانه ها و تماشای کسانیکه تا روز گذشته رفقایش در رختکن بودند، شوری باردیگر در دلش کاشت: «دلم می خواهد یک مرتبه دیگر پیراهن تیم ملی ژاپن را بپوشم.»
نوامبر ۲۰۲۳ او رسما اعلام نمود می خواهد به تیم ملی برگردد و برای سهمیه المپیک پاریس بجنگد؛ تصمیمی شجاعانه که البته پایان خوشی نداشت.
در مسابقات انتخابی ۲۰۲۴، سقوط بدموقع از پارالل ناهم سطح رویای پاریس را از دستش ربود و سوگیوارا در رده پنجم قرار گرفت. او با چشمانی پر از اشک اظهار داشت: «برای پاریس تمام جانم را گذاشتم و نرسیدن واقعاً دردناک است، اما هنوز قصد خداحافظی ندارم.»
شکوفایی در فصلی متفاوت
سوگیهارا نمی خواست تسلیم این شکست تلخ شود. یک سال بعد در مسابقات ان اچ کی کاپ ۲۰۲۵، در ۲۵ سالگی و دقیقا ۱۰ سال بعد از اولین قهرمانی اش، با یک کامبک تماشایی در آخرین وسیله و اختلاف ۰.۰۳۳ امتیازی قهرمان شد و در مصاحبه ای ماندگار اظهار داشت: «زمان شکوفایی برای هر کسی فرق دارد.»
چند ماه بعد، در مسابقات جهانی ۲۰۲۵ جاکارتا، او اولین مدال طلای جهانی دوران حرفه ای اش را در حرکات زمینی بر گردن آویخت؛ پاداشی بزرگ برای دختری که در تاریک ترین روزها از ادامه مسیر دست نکشید تا در نهایت راهی بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ شود.
دوئل تجربه و جوانی؛ پایان یک امپراتوری
در فینال ناگویا، حریف سوگیهارا یک پدیده فوق العاده از چین بود. کو چین چین ۱۶ ساله، قهرمان مسابقات کشوری و ستاره اول مسابقات قهرمانی آسیا، در سه وسیله نخست بی نقص عمل کرد و تا قبل از وسیله پایانی با اختلاف ۰.۳۳۴ امتیاز از رقیب ژاپنی خود پیش بود.
همه چیز به پرش خرک کشید؛ بخشی که درجگذشته نقطه قوت سوگیهارا به شمار نمی رفت. او برای این نبرد بزرگ، با راهنمائی کوهی اوچیمورا و کنزو شیرای، تکنیک پرش یورچنکو با دو پیچ را کاملا بازسازی کرده بود.
پرش سوگیهارا نمره ۱۴.۱۰۰ گرفت تا مجموع امتیازاتش به ۵۵.۵۹۹ برسد. در سمت مقابل، اجرای دختر ۱۶ ساله چینی در حرکات زمینی با نمره ۱۳.۳۶۶ به پایان رسید که با مجموع ۵۵.۱۹۹، طلا با اختلاف ۰.۴ امتیاز از دست اژدهای آسیا بیرون برود.
اختلاف سنی ۱۱ ساله این دو فینالیست، عمق درام را آشکار می کرد. ۱۱ سال قبل، وقتی سوگیهارا در ۱۵ سالگی اولین جام خویش را بالای سر می برد، هنوز کسی تصور نمی کرد مسیر حرفه ای اش از اتاق گزارشگری و دوربین تلویزیون باردیگر به سکوی قهرمانی آسیا برسد.
سوگیهارا چند ماه پیش از این نبرد در رسانه های اجتماعی جمله ای ساده اما عمیق نوشته بود که کل این مسیر دشوار را خلاصه می کرد: «در نهایت، ژیمناستیک هنوز هم لذت بخش ترین کار دنیاست.»
اهمیت این شاهکار زمانی آشکارتر می شود که بدانیم ژیمناستیک چین از نخستین حضورش در بازی های آسیایی ۱۹۷۴ به مدت ۵۲ سال متوالی طلای این بخش را به هیچ رقیبی واگذار نکرده بود؛ رکوردی دست نیافتنی که عاقبت در ناگویا و به دست دختری شکسته شد که روزگاری کارنامه اش را تمام شده می دانستند. آموزش حرکات پایه ای به نوجوانان سبب شد تا نگاه او به جزییات ورزش دگرگون شود؛ حرکاتی که پیش تر مبنی بر غریزه انجام می داد، حالا باید ابتدا در ذهنش موشکافی و سپس آماده تدریس به شاگردان می شدند. شکوفایی در فصلی متفاوت سوگیهارا نمی خواست تسلیم این شکست تلخ شود.
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب